เครื่องวัดระดับเสียงในห้องเรียน — มองเห็นเสียง ทำให้ห้องสงบ
การขอความเงียบได้ผลดีกว่าเมื่อห้องสามารถ ดู เสียงของมันเอง มิเตอร์ทำให้ระดับเสียงมองเห็นได้และไม่เป็นเรื่องส่วนตัว — แถบ ไม่ใช่ครู เป็นผู้บอกว่ามันดังเกินไป — และชั้นเรียนเริ่มควบคุมตัวเองอย่างรวดเร็วเพื่อปกป้องสถิติเงียบต่อเนื่องของตน
เบราว์เซอร์ของคุณจะขออนุญาตใช้ไมโครโฟน เสียงจะถูกวิเคราะห์ บนอุปกรณ์นี้เท่านั้น — ไม่มีการบันทึก จัดเก็บ หรือส่งไปที่ไหนเลย มิเตอร์แสดง ระดับสัมพัทธ์ ไม่ใช่เดซิเบล (dB): ความไวของไมโครโฟนแตกต่างกัน จึงใช้มันเปรียบเทียบช่วงเวลาที่เงียบและเสียงดัง ไม่ใช่เป็นการวัดทางวิทยาศาสตร์
วิธีใช้งาน
- กดเริ่ม และอนุญาตการเข้าถึงไมโครโฟนเมื่อเบราว์เซอร์ถาม (ไม่มีการบันทึกอะไร — ดูบันทึกความซื่อสัตย์ด้านล่าง)
- ตั้งค่าเกณฑ์โซนสีแดง ให้เหมาะกับกิจกรรม: เบาลงสำหรับการอ่านเงียบ ๆ ดังขึ้นสำหรับงานกลุ่ม
- ฉายหน้าจอ แถบอัปเดตสด ป้ายสลับระหว่าง "เงียบและน่ารัก", "เริ่มคึกคัก" และ "ดังเกินไป"
- ช่วงเงียบต่อเนื่อง นับวินาทีที่ห้องอยู่ในโซนเขียว — ท้าทายชั้นเรียนให้ทำลายสถิติของตัวเอง
วิธีการทำงาน
มิเตอร์อ่านไมโครโฟนของคุณผ่าน WebAudio AnalyserNode และคำนวณระดับรากของค่าเฉลี่ยกำลังสองจากรูปคลื่นดิบ ปรับสเกลเป็นแถบ 0–100 ความซื่อสัตย์สำคัญที่นี่: นี่คือ ระดับสัมพัทธ์ ไม่ใช่การวัดเป็นเดซิเบล (dB) — ไมโครโฟนของโทรศัพท์และแล็ปท็อปมีความไวและการปรับเกนอัตโนมัติที่ต่างกัน ดังนั้นตัวเลขจึงไม่สามารถเทียบข้ามอุปกรณ์หรือถือเป็นการวัดทางวิทยาศาสตร์ได้ อย่างไรก็ตาม ภายในอุปกรณ์เดียวและบทเรียนเดียว การเปรียบเทียบระหว่างเสียงเงียบกับเสียงดังนั้นเป็นจริงและมีประโยชน์ สตรีมเสียงถูกวิเคราะห์ในหน่วยความจำเท่านั้น: ไม่เคยถูกบันทึก จัดเก็บ หรือส่งไปที่ใด
คำถามที่พบบ่อย
เสียงถูกบันทึกหรือส่งไปที่ใดไหม?
ไม่ สตรีมไมโครโฟนมีอยู่เฉพาะในหน่วยความจำของหน้านี้ขณะที่มิเตอร์ทำงาน ถูกวิเคราะห์ทีละตัวอย่าง และถูกทิ้ง ปิดแท็บและมันก็หายไป ไม่มีเซิร์ฟเวอร์เกี่ยวข้องเลย
ทำไมไม่แสดงเป็นเดซิเบล?
เพราะเดซิเบลที่ซื่อสัตย์ต้องการไมโครโฟนที่ปรับเทียบแล้ว มิเตอร์ห้องเรียนที่แสดง "dB" จากไมโครโฟนแล็ปท็อปกำลังประดิษฐ์ความแม่นยำ เครื่องมือนี้แสดงระดับสัมพัทธ์ — สมบูรณ์แบบสำหรับงานจริงของมัน: ช่วยให้ชั้นเรียนสังเกตและจัดการระดับเสียงของตนเอง
แถบกระโดดไปมามาก นั่นเป็นเรื่องปกติไหม?
ใช่ — เสียงพูดมีลักษณะเป็นแหลม ๆ ตัดสินจากโซนที่แถบกลับมาอยู่เสมอ ไม่ใช่ยอดแหลมเดี่ยว ๆ อย่างหนังสือที่ตกหรือเสียงหัวเราะ